Deze vraag krijg ik vaak.
Het antwoord is: nee!!
Laat ik het proberen uit te leggen, waarom ik niet perse bij de bevallingen van mijn beider dochters wilde zijn.
Geloof me dat juist het feit dat ik doula ben, het voor mij en mijn dochters een meer beladen issue is dan wellicht voor andere moeders.
Natuurlijk, als je in mijn hart kijkt zou ik niets lievers willen dan bij mijn dochters en schoonzoons te zijn geweest. Mijn kleinkinderen geboren zien worden. De verwondering in de ogen van mijn eigen kinderen te zien. Ze vader en moeder zien worden vanaf dat allereerste ogenblik. Het moment dat er een familie geboren wordt.
Als doula heb ik de eer dat prachtige moment mee te mogen maken.
Waarom voel ik nu een brok in m'n keel.....?
Het geval wil dat in de periode dat ik de Opleiding tot Doula te Utrecht volgde mijn eerste kleinkind op komst was. Wat is er logischer dan dat ik nu juist als mamma/doula mijn dochter bij zou staan bij haar eerste bevalling? Stiekem hoopte ik er wel op.
Ik had inmiddels al 4 stagebevallingen achter de rug en was al gecertificeerd door de opleiding. Dus, één en één is twee. Maar nee zo eenvoudig was dat sommetje niet en zal het ook in mijn ogen nooit worden.
Wat is nou eigenlijk de toegevoegde waarde van een doula?
Waarom een doulabegeleiding?
De vrouw en haar partner in hun kracht zetten tijdens zwangerschap en bevalling. Dat zie ik als mijn hoofdtaak als doula. Onvoorwaardelijk en in liefde aanwezig zijn en er alles aan doen om de rust te bewaren. De vrouw de ruimte geven om dat te doen wat zij wil doen tijdens het hele bevallingsproces,.
Zij is er om samen met de vrouw de hobbels te nemen, die iedere bevalling kent. Haar iedere keer weer in haar kracht zetten, zodat zij zich het hele proces kan toe-eigenen. Het moet haar bevallingsavontuur zijn, hoe deze ook verloopt!
Niet het gevoel hebben overrompelt te zijn, niet gezien, gehoord te zijn. Zich gesteund te weten in haar keuzes.
Met een mooie Engelse term heet dat: "holding the space".
Ja, nou, en? Kun je dat dan niet bij jouw eigen dochters?
Vast wel, maar de vraag is of zij volledig in hun kracht kunnen komen, als ik als moeder aanwezig ben.
Wat doet een kind als het zich pijn doet? In veel gevallen gewoon opstaan en doorgaan. Het lost het zelf op. Maar is mamma in de buurt dan komen de tranen al snel en wil het getroost worden, vastgehouden. "Mamma los het op voor mij!"
Plak dit plaatje nu even op de bevalling. Wil ik dat mijn dochter in haar kind-rol schiet of wil ik dat ze in haar vrouwenkracht komt? Het laatste natuurlijk.
Maar als ik als mamma naast haar sta is de kans aanwezig dat zij in haar kind-rol schiet en denkt:
"Moeders, los het op voor mij. Nu!"
Daar moet ik toch niet aan denken, dat zou dan dus juist averechts werken.
En kan ik nog gewoon moeder zijn op dat moment? Zit het doula-zijn mij dan niet te veel in de weg? Ik weet te veel, ik hoor te veel, ik blijf misschien in mijn dochters ogen wel té kalm.
Mijn doula-houding zou zelfs irritatie op kunnen wekken bij mijn kind. Ze zou in de slachtofferrol kunnen schieten en het mij als moeder verwijten dat ik niets doe!
"Ik heb het moeilijk, los het op mamma!"
Weg is dan haar kracht, weg het vertrouwen in zichzelf.
Om dit fenomeen te voorkomen heb ik er voor gekozen niet bij hun bevallingen te zijn.
Het traject dat je als doula ingaat met een zwanger stel is kort maar heel intens. In een relatief korte periode bouw je een band op, die zijn hoogtepunt krijgt tijdens de bevalling. In de uren dat het bevallingsproces duurt zie je wat het resultaat is van een intensief doorlopen voortraject:
het vertrouwen is er
het zonder woorden elkaar verstaan
de stiltes die er mogen zijn
het fysieke contact dat er mag zijn.
Klinkt dit een beetje logisch? Laat me weten wat je denkt.
Deel je ervaring als jij als moeder bij de bevalling van je dochter was.
Of was jouw moeder aanwezig bij jouw bevalling en hoe je dat ervaren hebt. Ben erg benieuwd!
Reactie plaatsen
Reacties
Ik vond het geweldig om bij de 2 bevallingen van mijn dochter te zijn; tijdens de geboorte van mijn eerste kleinzoon was ik bezig met de doulaopleiding, een betere stage kon ik me niet bedenken! Natuurlijk heb ik eerst over nagedacht of het wel verstandig zou zijn, maar ik heb er achteraf geen spijt van gehad, een prachtige ervaring.
Dank voor jouw reactie Renée!
Wat fijn om te horen!
Groetjes van Wil